บทที่ 152 คุณยินดีนั่งรถของฉันไหม?

ภายในห้องรับแขก วินธัยตาสว่างโร่ ความง่วงงุนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงอาการปวดหนึบที่ขมับ เขาเอนกายลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนล้า

สัมผัสอันอ่อนนุ่มที่อรรวินท์ฝากไว้มุมปากของเขาเมื่อครู่... ยังคงตราตรึงความรู้สึกมาจนถึงตอนนี้

เมื่อกี้เขาคงดุเธอแรงเกินไป จนทำให้เธอขวัญเสียถึงกับร้องไห้ออกมา

แต่พอหวนนึกถึ...